ஏதோ முணுமுணுத்தபடி

கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடம்,
கொடியேற்றுப் பயிற்சி.
'நேர் நில்'லென
சப்தமாய் குரல் கொடுக்கிறான்
மாணவர்த் தலைவன்.

அதுவரை
காற்றில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த
பள்ளிவளாக மரமொன்று சட்டென
ம
ர
ம்
ஆனது.

மீண்டும் குரல் கொடுக்கிறான்
'தளர்ந்து நில்'லென.

ம
ர
ம்
மீண்டும் மரமாகப் படுத்து
அதன் இரண்டாம் எழுத்தில்
ஏறிக் கொண்டிருந்த ஒரு எறும்பிற்குப்
படுக்கையானது.

மீண்டும் 'நேர் நில்'லெனக்
குரல் கேட்ட போது
எழுந்து நடக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்
அம்மரத்தினடியில் அமர்ந்திருந்த
மூதாட்டியொருத்தி
ஏதோ முணுமுணுத்தபடி!
-வைகறை

<<<< புத்தர் சிலை >>>>

அந்த புத்தர் சிலை
இப்போதுதான் உடைந்து போனது.

முன்பிருந்த இடத்திலிருந்து
பாதுகாப்பான இடத்திற்கு
மாற்றி வைத்த போதுதான்
நிகழ்ந்தது அந்த விபத்து.

100 ரூபாய் கூறிய
சாலையோர முதியவரிடம்
அரைமணி நேரம் பேசி
50 ரூபாய்க்கு வாங்கப்பட்ட புத்தரது.

புத்தரின் புன்னகையை வர்ணித்தவாறே
கையிலெடுத்த நண்பனிடமிருந்து
பறித்து தான் அது பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது.

அன்று
கொரியர் கொண்டு வந்தவன்
ஆசையாய் பார்த்த போதே
அவனுக்குள் அலையடித்த
புத்தனைக் கையிலெடுத்துப் பார்க்கும் ஆசை
என் பார்வைகளாலேயே
மறுதலிக்கப்பட்டிருந்தது.

அந்த புத்தர் சிலைதான்
இப்போது உடைந்து கிடக்கிறது.

இப்போது
யோசித்தபடியே நிற்கிறேன் நான்,

உடைந்த புத்தரை
எதிர்கொள்வதைப் பற்றியல்ல;

என் கவலையெல்லாம்
இத்தனை நண்பர்களை இனி
எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதுதான்.
-வைகறை.
(கொலுசு இணைய இதழில் வெளியாகியிருக்கும் எனது கவிதை)